Był sierpień 2022 roku. Drugi rok, w którym organizowaliśmy Wakacyjny Wolontariat w Jadłodajni. Weszła z uśmiechem na twarzy, choć jak wyznała wiele miesięcy później, jadąc na Łąkową zastanawiała się czy to był dobry pomysł. Wszystkie wątpliwości okazały się bezpodstawne. Emilka odnalazła się znakomicie w posłudze Bezdomnym i Ubogim.

Wakacje minęły i wróciła do szkoły – klasa maturalna. Jednak nie zerwała kontaktu ze Zgromadzeniem. Dołączyła do grupy Młodzieży Elżbietańskiej i działała w niej z wielkim zaangażowaniem, posługując  w Jadłodajni i uczestnicząc w spotkaniach. Ale nie tylko. Wiele serca włożyła w rozwój tej grupy. Pomagała w malowaniu i urządzaniu IV piętra dla młodych oraz z własnej inicjatywy zaprojektowała i wykonała logo Młodzieży Elżbietańskiej.

Aż w pewnej chwili…. usłyszała głos Powołania.  Życie zakonne? Mało popularny plan na przyszłość wśród młodych ludzi. Co działo się w Jej sercu od tego momentu aż do dnia, gdy poprosiła o przyjęcie do Zgromadzenia? O tym musiałaby już sama opowiedzieć.

Po zakończeniu szkoły i zdaniu matury rozpoczęła postulat. Rok w Poznaniu i Puszczykowie szybko minął. Nadszedł dzień, w którym otrzymała habit i welon zakonny, i oficjalnie zaczęto mówić do Niej „Siostro”. Na czas Nowicjatu wyjechała do Otwocka. Musiał to być piękny i głęboki czas, bo zakończył się decyzją s. Emilii o złożeniu Pierwszych Ślubów Zakonnych.

Uroczystość odbyła się 27 września w Domu Prowincjalnym w Poznaniu. W czasie Eucharystii s. Emilia ślubowała czystość, ubóstwo i posłuszeństwo. W tym podniosłym wydarzeniu uczestniczyły Siostry, zaprzyjaźnieni Kapłani, Rodzina, Przyjaciele oraz Młodzież Elżbietańska. Choć Pierwsze Śluby składa się tylko na okres jednego roku, jest to oficjalne rozpoczęcie drogi, którą Osoba Powołania podąża później całe życie. Tego też życzymy naszej Siostrze Neoprofesce.

Po Mszy Świętej była czas na życzenia, przeplatane uśmiechami i łzami wzruszenia oraz radosny czas spotkania przy stole. Po krótkim koncercie, przygotowanym przez Młodzież Elżbietańską, na salę wjechał wspaniały tort – prezent od Matki Chrzestnej. To był piękny dzień, pełen głębokiej radości – radości powołania, radości wybrania, radości wspólnego kroczenia Bożymi drogami.

„Wdzięczna Bogu za dar powołania, z prośbą o modlitwę s. M. Emilia”. Taki napis widnieje na obrazku naszej Siostry Neoprofeski. Siostro Emilio, niech ta wdzięczność napełnia Twoje serce radością każdego dnia. Niech dar powołania rozwija się i umacnia. A my otaczajmy s. Emilię naszą modlitwą.