„Nadchodzi godzina, nadeszła już godzina, w której powołanie niewiasty realizuje się w pełni. Godzina, w której niewiasta swoim wpływem promieniuje na społeczeństwo i uzyskuje władzę nigdy dotąd nie posiadaną” – z orędzia Orędzie Soboru do kobiet z dnia 8 grudnia 1965 r. Kobieta jest wezwana do odczytania znaku czasu oraz odkrycia znaczenia i szczególnego powołania, którym obdarzył ją Bóg. Ojciec Święty powiedział „Aby zrozumieć kobietę, trzeba ją najpierw wymarzyć”. Co to znaczy? Jaki prawdziwy sens skrywa to tajemnicze, głębokie zdanie? Wsłuchując się w słowa Papieża Franciszka, który jest głosem Kościoła możemy usłyszeć „kobieta to harmonia, poezja, piękno. Bez niej świat nie byłby taki piękny, nie byłoby w nim takiej harmonii”. Kim jestem jako kobieta? Jakie zadanie mam do spełnienia, albo właściwie jak wejść w pełnie powołania córki, żony/oblubienicy, matki? Co na ten temat mówi nam Słowo Boże? Biologia? Psychologia? Nauka? Nad odkrywaniem kobiecości, miejsca, roli i misji w Kościele, w domu, społeczeństwie w relacjach i więziach pochylałyśmy się w ramach rekolekcji organizowanych przez Duszpasterstwo Kobiet Archidiecezji Poznańskiej, które odbyły się w Alma Mater w Obrze u Ojców Misjonarzy Oblatów, które prowadziła dla nas S. Anna Maria Pudełko. Syntetycznie przekazana wiedza i doświadczenie, przez Siostrę, która jest tak głęboko zakorzenioną w swojej kobiecości, pozwalała nam w odkryciu pokładów, które jeszcze są do odkrycia, otwierała na nowe przestrzenie do pracy i wzrostu, by móc to wszystko ofiarować Panu podczas Mszy Świętej, oraz w intymnym spotkaniu z Bogiem twarzą w twarz podczas Adoracji Najświętszego Sakramentu. Czas spędzony w równowadze, mając przestrzeń na zatrzymanie się i zastanowieniem jeszcze raz nad życiem, nad tym kim jestem w oczach Boga, doświadczenie Jego spojrzenia pełnego czułości i Miłości, pozwoliło nam jeszcze pełniej stawać się kobietami, takimi jakimi Bóg nas wymarzył. Codziennie Bóg wzywa nas – odkryj swoją godność, wartość i idź…nie zatrzymuj się, przekazuj życie. Jakże wymowne jest to, że właśnie do nas przyszła wiosna i wszystko „wybucha” życiem. Upragniony czas, już nastał, wstał nowy dzień i Pan pragnął byś go znowu zaczęła i przekazała życie, które nosisz w sobie.